Nou, zo slecht was het nou ook weer niet, maar heel veel succes en pijnvrije wedstrijden heb ik niet kunnen doen. En ondanks dat het baanseizoen nog een dikke maand doorgaat, denk ik dat ik nu al die streep trek.
Na het EK indoor wat ik met een blessure begon en eindigde wilde het voorseizoen ook niet lukken. Omdat ik graag het NK (juni) en de Internland (augustus) zou mee willen doen trok ik een streep door het vooseizoen. Zo stond ik bij de competitie dus niet op de deelnemerslijst maar als jury op de baan. Mijn rechtervoet en been bleven zeuren en welicht als gevolg van mijn aanpak om binnen pijngrezen door te blijven trainen heb ik telkens wat anders overbelast. Eind vorig jaar had ik mij een nieuw doel gesteld, om in 2026 en zo mogelijk tijdens het NK, het NR 300mh te verbeteren. Als gevolg van de blesures heb ik echter helemaal geen inhoud kunnen trainen dus op het NK werd het een matige 48s in plaats van de gehoopte 45. Gelukkig had ik daarvoor al wel een prima 100mh gelopen (15.25s) en pakte ik ook de winst op het verspringen. Bij dat laatste onderdeel overigens met een matige 5m11.
Na het NK leek het even beter te gaan en begin juli reed ik op een van mijn eerste vrije vrijdagen naar Amersfoort. Doel daar was om mijn siezoensbeste ver te verbeteren en een degelijke 200m neer te zetten (zodat in de toekomst 4x200m estafettes weten wat ze aan mij hebben). Het was een pitig warme avond en in de aanloop keken we recht tegen de ondergaande zon in. Misschien zorgde dat juist wel voor een aantal zeer goede pogingen, tenslotte zorgde die zon ervoor dat je niet teveel naar beneden keek. In mijn 2de poging werd er 5.35m opgemeten terwijl de aanloop en afzet nog niet eens optimaal waren. Helaas bleek de aanloop in de 3de en 4de poging niet stabiel genoeg en kwam ik steeds (net) ongeldig uit. Desondanks was ik blij want alles gaf aan dat 5.40 en 5.50 er nog steedss in zaten. Direct na ver begon echter mijn rechtervoet/enkel weer op te spelen en werd het speerwerpen een drama. Zonder kruispas werd het speertje slingeren. Niets om over naar huis te schrijven. Omdat de 200m toch een hoofddoel was ben ik gebleven maar wist al wel dat dat ook niet zonder pijn en zeker niet optimaal zou verlopen. Ik heb hem uiteindelijk gelopen en noteerde niet de tijd tijd die ik vooraf in gedachten had, 27.52s. Bobendien wist ik dat deze belasting in de bocht de blessure in mijn voet/enkel niet zou verminderen. Kortom, maar een paar weken voor herstel voor de interland in Halberstadt.
In halberstadt werden de horden aan het begin van de interland gelopen. Dat betekende dat de organisatie alle tijd had om alles tot in de Duitse puntje te kunnen voorbereiden. Nou, dat verliep héél anders. Ondaks the Duitse punktlichheit van de strak regiserende Duitse wedstrjdleiider waren series verkeerd ingedeeld, horden verkeerd opgesteld en zelfs vlak voor een start, te weinig horden opgesteld. In mijn geval betekende het dat ik in plaats van in de 2de serie, ineens werd geroepen om in de 1ste serie te lopen met en tegen mijn Franse collega Thierry Zapha. De warming up, vroeg in de ochtend bij een schamele temperatuur van 16 graden terwijl het de dagen ervoor nog ver boven de 30 was geweest, was kort maar goed geweest en ik liep een hele goede 100mh. Seriewinst, 1ste van de 2 deelnemers ;-(, en beste seizoenstijd (15.15s).
6 uur later (!) stond het verspringen op de rol. Die warming up was heel vervelend. Mijn rechterbeen gaf met pijnscheuten aan dat ik niets kon verwachten. Eigenlijk was het een signaal dat ik niet zou moeten deelnemen. Maar dat wilde ik niet want tenslotte was ik een van de weinige verspringers van Nederland en moest de punten scoren. Toen ik echter mijn eerste testpoging aanzette, en met grimassen van de pijn aanliep, kreeg ik van Heleen te horen dat ik niet verder moets gaan. Uiteraard ouder enw ijzer luisterde ik niet en zo waar ging de 2de testsprong voelde al beter. Nog steeds niet pijnloos, maar ja. Onder het mom,"nu we er toch zijn" heb ik wel 3 pogongen gedaan. De verste poging was gelukikig net over de 5 meter. oef, die barriere komt wel snel naderbij. En dan te bedenken dat ik ook op de 4x400m stond opgesteld . . . Dat betekende direct na ver nog even 2 x zo ver als in Amersfoort. Met inmiddels een grotere blessure. Het werd een martelgang die gelukkig door mijn 3 mede lopers werd gecompenseerd.
Inmiddels is het september en trek ik dus een streep door het seizoen. Dat is alleen niet de enige streep in 2026. Er zijn ook 2 strepen gegaan door Europese records (Barry Marsden heeft mijn 8.99s op de 60mh verbeterd naar 8.89s en de 14.92s op de 100mh naar 14.73s) en sinds een week ben ik ook niet langer Wereld Kampioen 100mh. In Daugu ben ik opgevolgd door Yoshinori Maeda uit Japan.